Zie je het? Denk je het? Of denk je het te zien?
Ik wandel vier keer per dag met mijn honden. Heerlijk, vind ik dat. Lekker verstand op nul en genieten van het plezier dat mijn honden maken.
Ik heb nu een enorme luxe omdat ik aan de rand van een groot bos woon. De honden kunnen daar heerlijk loslopen. Een paar dagen geleden liep ik om zeven uur ’s avonds het bos in en kwam een vrouw tegen. Zij had ook een hond. Onze honden maakten contact en begonnen te spelen. Ze vroeg of ik dieper het bos in ging en of ze dan een stuk met mij op mocht lopen. Ze vond het alleen namelijk erg eng.
Het was nog steeds licht en aangezien ik al 13 jaar dag in dag uit in de bossen banjer vond ik dat wel meevallen, maar goed. De vrouw liep met mij mee en ik merkte dat ze niet op haar gemak was. Haar hond pikte deze energie ook op, want bij elke vogel die opvloog, of bij elk takje dat ritselde stond hij er wat verschrikt bij en keek gelijk naar zijn vrouwtje. Er moest wel iets niet pluis zijn, anders deed zijn vrouwtje niet zo nerveus, zo denkt een hond (denk ik).
Ik babbelde wat met de vrouw en zij vertelde over haar angsten in ‘dat enge bos’. Ikzelf vind het bos een plek waar ik tot rust kom en associeer dat niet direct met angsten, maar ik liet de vrouw maar uitpraten. Deels ook omdat ik van mijn wandeling wilde genieten en niet zo’n zin had in hele zware gesprekken.
Op een gegeven moment zagen we een stukje verderop een jongen zitten op een bankje. De vrouw dacht dat deze jongen hele slechte bedoelingen had en keerde om en ging met haar hond het bos uit. Ik liep met mijn honden gewoon door en passeerde de jongen op het bankje.
Hij was een jaar of 15, misschien 16. Hij rookte een sigaretje en zei mij vriendelijk gedag. Hij aaide de honden en deed zijn ipod weer in zijn oren. De vrouw die zo bang was zag in hem een enorme bedreiging. Ik deelde haar angst niet en kon de jongen zien zoals hij was, namelijk een vriendelijke puber met als enige kwade bedoeling het stiekem roken van een sigaretje. Blijkbaar beïnvloeden je gedachten dus wat je ziet…….
Chantal den Heijer
Ziekenhuis of Geneeshuis?
Hoe komt het toch dat onze maatschappij (en niet te vergeten onze aarde) steeds zieker wordt? Kunnen we het tij nog keren? Velen hebben hier al over geschreven, voor gewaarschuwd en over geklaagd. Wat zou ik, Sonja, er dan nog over kunnen zeggen.
Ik pretendeer in ieder geval niet HET antwoord te hebben. Wel koester ik zo mijn eigen ervaringen en heb ik mijn eigen waarnemingen. Van jongs af aan vraag ik me persoonlijk al af waarom ik reageer op situaties zoals ik reageer, waarom ik voel wat ik voel en doe wat ik doe. Het heeft me veel tijd gekost om hiermee bezig te zijn en misschien zeggen sommige: in die tijd had je kunnen LEVEN. Echt kunnen LEVEN! En toch heeft het me veel opgeleverd. Misschien niet altijd op korte termijn, maar wel kan ik nu (na alweer 30 jaar!) constateren dat ik langzamerhand aardig wat rare knopen uit mijn denken heb mogen ontwarren, dat mijn gevoelswereld al fijn leefbaar is. Tja, emoties en gedachten zullen er altijd zijn, zolang we mens zijn, maar hoe ga je daarmee om? Das wat mij betreft HET antwoord.
Zo heb ik het afgelopen driekwart jaar met een familielid behoorlijk wat tijd doorgebracht in het ziekenhuis. Helaas was het nodig na een zware en bijna fataal hartaanval. Toch waren we blij dat deze zorg in het ziekenhuis gegeven kon worden, want voor zover ik met een goede vriendin kon vaststellen, was de ziel van dit familielid even behoorlijk door elkaar geschud. Op zieleniveau bleek er tijd nodig te zijn om opnieuw te besluiten wat te doen: doorgaan met dit leven of niet? Die tijd zou er niet zijn geweest als de artsen in het ziekenhuis niet ingegrepen hadden. Ik kan veel zeggen van artsen, heb af en toe mijn persoonlijke vraagtekens bij de manier waarop regulier zorg wordt verleend, maar één ding staat wat mij persoonlijk betreft buiten kijf: acute zorg is iets waar ze niet in overtroffen kunnen worden.
Naar het ziekenhuis toe rijdend en weer naar huis vroeg ik me af waarop een ziekenhuis eigenlijk ziekenhuis heet. Zoals zovelen in coachend en spiritueel land, weten we als geen ander dat overtuigingen, namen enz. een energie met zich meedragen. En waarom heet een ziekenhuis dan ziekenhuis? Is het dan een wonder dat je soms lijkt te ervaren dat je in een ziekenhuis zieker wordt in plaats van beter? Dat je het gevoel hebt dat je thuis pas echt opknapt? Ja, mensen die niet met dit soort dingen bezig zijn zullen zeggen: je moet zo snel na de ingreep weer naar huis, dat is logisch. Maar nogmaals: ik ga naar het ziekenhuis, want ik ben ziek. Hoe klinkt dat? Of: Jee, ik ben ziek, maar ik mag naar het geneeshuis om beter te worden! Waar krijg je meer energie van?
En wat te denken van de ziekenhuis bacteriën die moeilijk uit het ziekenhuis te houden zijn? Als alles energie is, en daar zullen de meeste mensen die dit lezen wel vertrouwd mee zijn, worden de bacterieën echt niet alleen door het stof gevoed! Die worden ook gevoed door al die mensen die steeds denken: ik lig in het ziekenhuis, ik ben ziek.
Tja, alleen al door dit soort ‘details’ hebben we met zijn alle gecreëerd wat er nu gaande is. Het zou zo makkelijk zijn om dit om te draaien. Het enige wat er hoeft te gebeuren is officieel de naam veranderen, briefpapier en boorden bij de ingang aanpassen. Maar ik hoor ze in de kamer alweer roepen dat dit grote onzin is en dat er toch beter geld naar onderzoek kan gaan, als je tenminste iets te kiezen hebt. Tja, laten we ons weer gaan concentreren op de ziekteverwekkers: geven we ze nog meer energie om te groeien en aanwezig te zijn!
Natuurlijk is al wat hier staat slechts mijn persoonlijke mening. Wel ben ik blij dat wij, heel intuïtief overigens, zonder lang denkproces, onze kadobon de Alternatieve Kadobon, het meest persoonlijke kado hebben genoemd. Een kado voor je gezondheid, het welzijn van mens, dier en natuur. Natuurlijk zijn er mensen die zeggen: ja, maar geef je mensen die heel ziek zijn een kadobon dan? Dat is toch geen kado om naar een therapeut te moeten? Ook zijn er coaches en therapeuten die zeggen: ik behandel alleen zwaar zieken, bij mij past het niet. Met alle respect voor wie een andere mening is toegedaan: wat ons betreft is zo’n denkwijze niet juist. Heel de maatschappij mag de komende decennia (of naar ik hoop korter) zijn of haar gedachtenstructuur van ziek zijn naar gezond zijn gaan leren omdraaien. Daar hoort ook de gedachte bij dat werken aan je gezondheid een heeeeeeeel groot kado is dat je aan jezelf en aan je medemens kan geven. En ook al worden hele zieke mensen maar een heel klein beetje beter, als zij ondersteund worden om hun ziekteproces met gezondere gedachten te ondersteunen dan is er een mogelijkheid om een andere ervaring te creëren en mogelijk dit soort processen dragelijker te maken.
Daarom: wat ons betreft verdiend iedereen een Alternatieve Kadobon!
Bewust consumeren? Hoe doe je dat dan?
Heb jij weleens door de winkelstraat gelopen met de blik van een gezonde, welwillende, faire trade liefhebbende consument? Misschien vind je dit soort dingen belangrijk, misschien niet. Maar ik daag je uit eens op een zaterdagmiddag door de stad te lopen en te kijken door deze bril.
Waar zou je terecht kunnen met jouw wensen van biologisch vlees, eieren of kaas? Of eerlijke kleding, sieraden, schoenen? Verantwoord geproduceerde huishoudelijke hulpmiddelen? Zie je misschien uithangborden, waarop groot wordt aangekondigd dat je hier biologisch verantwoorde hamburgers kunt snacken? Of een probeer aanbieding van heerlijk zacht aanvoelende cremes voor je overgevoelige huid op natuurlijke basis?
Als ik door de winkelstraat loop valt mijn oog er nog niet op. Misschien ligt het aan mij, maar de welwillende consument zal toch winkel in winkel uit moeten gaan om dit soort producten te zoeken, laat staan aanbiedingen te vinden. En wat als je dan, zo’n soort consument zijnde, eens lekker onbekommerd wilt kunnen winkelen? Geen denken aan, want bij alles wat je beetpakt en waar je blij van wordt qua hoe mooi het eruit ziet en hoe zacht het is, zegt een stemmetje in je hoofd ‘ja, maar waar komt dit vandaan, wat heeft dit de natuur gekost’? Daar gaat je heerlijke middagje, want na de derde of vierde winkel worden die stemmetjes maar heftiger en heftiger en heb je zelfs geen plezier meer in dat heerlijke winkelen.
Misschien geldt dit geschetste beeld nog niet voor veel mensen. Zelf begin ik langzaam maar zeker, stapje voor stapje, eerlijk is eerlijk ook nu na jaren de financiële reserves uitgeput te hebben en deze naar verwachting de komende tijd mogelijk een stijgende lijn gaan vertonen, meer mogelijkheden hebbend, voorzichtig om me heen te kijken naar hoe ik verantwoord kan consumeren. In de supermarkt sta ik regelmatig in dubio: zal ik de goedkoopste variant nemen of vandaag maar eens de biologische sla? En ja, ik verheug me erop de komende tijd wellicht mezelf eens te kunnen verwennen met nieuwe kleding. Maar tegelijkertijd zou ik eigenlijk dat ook verantwoord willen doen. Dat drukt wel een klein beetje de feeststemming bij het idee van een middagje winkelen.
Dat zou toch niet nodig moeten zijn? We zouden als consument toch moeten kunnen winkelen, ons uit moeten kunnen leven (nee, nee, niet te vaak, want bewust consumeren betekent nu ook weer niet luk raak alles kopen), zonder ons af te moeten vragen waar dit product nu weer vandaan komt. Of we de natuur, mensen in arme landen of wie dan ook er tekort mee doen?
Gelukkig zijn er wel steeds meer winkels en organisaties die zich voor dit soort zaken inzetten. Op Internet, maar toch ook wel in de winkelstraat of in ‘gewone’ winkels waar je steeds vaker de keuze hebt uit biologische of fair trade varianten. Ik hoop dat deze lijn zich doorzet en dat we niet heel lang hoeven wachten op de verantwoordelijkheid die we met de maatschappij gezamenlijk zouden moeten nemen, om bewust en verantwoord consumeren mogelijk te maken. Het zal duidelijk zijn dat wij daar zelf graag een bijdrage aan leveren met ons initiatief van de Alternatieve Kadobon. Eén kadobon voor alles wat goed is voor mens, dier en natuur, waarbij we een aanbod aan accepterende winkels, coaches, therapeuten, workshops en eropuit artikelen bij elkaar brengen waar jij niet over na hoeft te denken. Een kadobon, die jij daarom zonder gewetensbezwaren kado kunt doen aan iedereen die je lief is.
Als jij ook jouw vorm hebt gevonden om bij te dragen of iets wilt delen over jouw manier van bewust consumeren, laat dan gerust een bericht achter.
Als Tini me belt, vraagt ze of een Helende Reis geschikt is voor haar. Ze heeft veel moeite met voelen. Mag ze ook tekenen? Ja, dat kan heel goed: al tekenend een Journey doen. Dat kan enorm helpen je hoofd even stil te laten zijn.
Sommige mensen blijven maar denken, redeneren, vragen stellen. Als een vorm van controle, omdat emoties zo onberekenbaar zijn. Want als je dan gaat huilen, kun je misschien nooit meer stoppen. In deze sessie tekent en vertelt Tini over haar leven. We zetten verschillende rollen die passen bij haar Ego op een rijtje, zoals we dat bij het Enneagram noemen. Daar komen langs de Pleaser, de Twijfelaar, de Zoeker, de Dromer. Het maakt voor Tini duidelijk welke eigenschappen van haar de overhand hebben en welke ze minder goed heeft kunnen ontwikkelen in haar leven. Hoe dat allemaal komt wil Tini graag de volgende keer in een gewone Journey onderzoeken.
Dat gaat heel goed na al het voorwerk van de eerste keer. Voortbordurend daarop komen er herinneringen boven als kind. Ze ziet zich als een klein meisje in haar eigen wereldje. Ze weet niet wat ze wil. Ze wil wel spelen, maar het lukt haar niet contact te maken. Ze moet altijd aardig en lief zijn. Ze haat al die mensen, die vinden, dat ze zo mooi viool speelt. Ze klampt zich vast aan moeders benen, als die 2 weken naar het ziekenhuis gaat, omdat haar broertje geboren wordt. Ze voelt zich alleen veilig als ze bij haar moeder is. Ze wil moeder voor zich alleen. Dan wordt alles veel duidelijker. Moeder is in verwachting van Tini in de hongerwinter. Alleen in de baarmoeder voelt het veilig. Daar buiten, in de wereld, is ze niet welkom, zo ervaart Tini het. Het is ingewikkeld: bij-moeder-zijn geeft veiligheid en tegelijkertijd gééft zij veiligheid aan haar moeder. Het lijkt wel alsof Tini haar eigen leven opgeeft om haar moeder gelukkig te maken. Haar nek doet pijn: “ze heeft zoveel op haar nek genomen”, zijn haar woorden. Na het broertje komt er nog een zusje en Tini heeft zich voor het hele gezin altijd verantwoordelijk gevoeld.
Ook nu ze zelf getrouwd is (“nooit gedacht, dat er een man in me geïnteresseerd zou zijn”) en op het werk zijn háár wensen ondergeschikt. Er wordt in deze Helende Reis een heleboel opgeruimd. Diepgaand. Als Tini naar huis gaat voelt ze zich bevrijd van de druk haar moeder gelukkig te moeten maken. Ze verandert haar oude overtuigingen in ”ik ben vrij om te zijn wie ik ben”. En ze geeft zichzelf alle tijd en geduld van de wereld om dat vanaf nu te gaan leven.
Eerder verschenen ervaringsverhalen:
- Waarom is Eva jaloers op de collega’s van haar nieuwe vriend?
- Onverklaarbare woede en irritatie naar kinderen: waarom heeft Marijke dat?
Meer ervaringsverhalen vind je in haar boek ‘Geluk op je pad’
Dit boek is uitgekomen in 2010 en uitgegeven bij Boekscout. Margot beschrijft 20 verhalenen over mensen van jong tot oud die bij haar in de praktijk zijn geweest. Er staan 20 prachtige en ontroerende verhalen in, waarin je leest dat vaak schijnbaar kleine dingen, op het oog onbelangrijke ervaringen, een grote impact hebben op je manier van zijn. Dat je toen overtuigingen en patronen ontwikkelde, die nu je weg naar geluk kunnen blokkeren. Mensen weten vaak niet waar ze met hun emoties naartoe kunnen of denken dat hun problemen er niet toe doen, of dat ze er maar mee moeten leven. Dit boek is een prachtige illustratie dat er wel degelijk mogelijkheden zijn om je problemen aan te pakken. Het zou mooi zijn als deze verhalen herkenning geven en de weg openen voor heling. Laat de ontroerende verhalen voor zich spreken. Het boek is onder andere te bestellen bij Margot de Hoest zelf en kost € 12,95.
Voor contact met en informatie over Margot klik hier; Margot de Hoest, Atelier Zonnewende.
Als je zegt dat je paranormaal begaafd bent, willen mensen daar soms bewijs van zien. Ik kan echter niet altijd (of eigenlijk bijna nooit) op afroep maar allerlei antwoorden geven. Soms komt het, soms niet. Ik zal mezelf dan ook zeker geen paragnost noemen en al helemaal geen medium.
Op school werd ik wel eens beticht van afkijken. Nu heb ik vroeger best wel dingen gedaan die ik liever zou vergeten, maar afkijken hoort daar niet bij. Maar als ik naar een som keek bijvoorbeeld, wist ik het antwoord direct zonder iets te berekenen. Ik schreef dan het antwoord op, maar omdat ik de berekening er niet bij schreef en desgevraagd ook niet meer kon uitleggen hoe ik er aan gekomen was, ging men er dus maar van uit dat ik had afgekeken. In therapiesessies werd dit vaak toegeschreven aan hoogbegaafdheid, maar inmiddels ben ik er zelf van overtuigd dat ik het antwoord gewoon uit de lucht plukte. Mensen die hoogbegaafd zijn lijken met rekenen soms ook de antwoorden uit de lucht te plukken, maar kunnen dan vervolgens toch wel aangeven hoe het berekend kan worden.
Ik heb ooit mijn IQ laten testen en uit die test bleek ook dat ik hoogbegaafd zou zijn. Hoogbegaafdheid geeft m.i. vooral aan dat je snel verbanden kunt zien. Snel kunnen rekenen is daar een gevolg van. Ik vraag me echter af in hoeverre die test werd beïnvloed door mijn gave om antwoorden uit de lucht te kunnen plukken.
Soms uit het zich in het beantwoorden van vragen die (nog) niet zijn gesteld. Bij sommige mensen leidt dit tot irritatie, omdat je voor je beurt praat. Anderen zetten je op een voetstuk, waar je dan vanzelf wel weer een keer van af dondert als je een keer geen antwoord hebt op een vraag die wordt gesteld.
Als kind werd mijn paranormale begaafdheid niet geaccepteerd. Sterker nog, ik werd er voor gestraft. Hierdoor ben ik het zelf als iets slechts gaan zien. Een afwijking. En als kind wilde ik er toch ook wel graag bij horen. Iets wat overigens nooit is gelukt, omdat ik me evengoed altijd anders voelde. Hierdoor is de gave verwaarloosd en zelfs onderdrukt. Ondanks dat ik zelfs in de pubertijd nog regelmatig ervaringen had, werden die door mij genegeerd of weggerationaliseerd. Dat laatste is overigens niet zo moeilijk voor iemand met zoveel lucht in z’n horoscoop als ik …
Toen ik mij weer met meer spirituele zaken ging bezighouden, heb ik een tijdje in een coven gezeten. In die coven was devinatie een gewilde bezigheid. Ik dacht dat ik daar niets van terecht bracht, maar toch zei ik regelmatig dingen die bij de mensen aankwamen. Evengoed had ik het gevoel dat het niet mijn ding was.
Toen ik met Tera Mai in aanraking kwam, begon ik stukje bij beetje mezelf weer te openen. De initiaties maakten me gevoeliger, maar het voelde voor mij nog steeds onveilig om me echt open te stellen.
Vervolgens begon ik aan de opleiding Astrologie. Een vijfjarige deeltijdopleiding die opleidt tot Praktijkvoerend Astroloog. Hier heb ik veel geleerd over mijzelf, hoe ik mijzelf zie en hoe anderen mij zien. Talenten en valkuilen werden steeds helderder en verder heb ik veel kunnen praten over zowel de negatieve als de positieve ervaringen die hebben bijgedragen tot mijn houding naar mezelf en naar anderen.
Inmiddels verdiepte ik mij steeds verder in het Tera Mai systeem. In mei 2009 was ik Seichem Master en toen Kathleen later dat jaar naar Nederland kwam, ontving ik van haar clearings en herinwijdingen. Aan het einde van de week ontving ik van haar ook de Reiki en Seichem IV-VII inwijdingen. Vervolgens mocht ik haar boek ‘Becoming a Shaman’ vertalen en werd ‘Een Sjamaan worden’ in maart 2011 door Uitgeverij Hajefa uitgegeven. Het vertalen van dit boek was een leertraject op zich. Het omzetten van de Engelse tekst in leesbaar Nederlands vereiste dat ik veel dieper in het boek dook dan voorheen en veel van de ervaringen die werden beschreven heb ik ook echt gevoeld.
Intussen had ik van Kathleen opnieuw diverse (her)inwijdingen ontvangen, waaronder de inwijdingen in de Egyptische Cartouche welke begin 2012 werden uitgebreid met de nieuwe EYE of HORUS initiatie. In 2011 had ik van haar ook de Derde Oog initiatie ontvangen en geleerd hoe ik deze kon doorgeven.
Met name de Yod inwijding, de Derde Oog initiatie en de inwijdingen in de Egyptische Cartouche werkten in op mijn intuïtieve en paranormale vermogens. Andere inwijdingen brachten heling, bescherming en inzichten. Dit maakte het voor mij makkelijker om me weer open te stellen.
In maart 2009 zei Wolf Clan Teacher en Peace Elder Dancing Cloud tegen mij dat ik bij mijn eigen wijsheid en kennis kon komen door deze door te geven. Inmiddels is gebleken dat ik niet zozeer door het ontvangen van de inwijdingen maar door deze door te geven en door het aan anderen leren van de healingtechnieken mij bewust wordt van kennis die bij mij blijkbaar al aanwezig is.
Bij het healingwerk en het reinigen van huizen, laat ik volkomen open wat er gaat gebeuren. Ik begin gewoon bij het begin en volg mijn gevoel.
Soms is het een kwestie van dingen zien, soms van dingen horen, maar ook wel eens van proeven of ruiken en heel vaak een kwestie van voelen en misschien wel nog vaker een kwestie van weten.
Lastig is dat overigens soms wel, in een maatschappij waarin mensen nog steeds graag overal een verklaring voor wensen. Als je die niet kunt geven, word je helaas niet geloofd of zelfs niet voor vol aangezien of, nog erger, voor een charlatan. Toch merk ik dat er steeds meer mensen zijn die op hun eigen gevoel af durven gaan en voelen dat de dingen die ik soms zeg kloppen. Het raakt ze en dan gaan ze er mee aan de slag. Een mooie ontwikkeling die mij dan weer helpt in mezelf te blijven geloven en op de begeleiding die ik vanuit het hogere ontvang te vertrouwen!
Contactgegevens Kitty Hekelaar, Enfys Tera Mai Healing
Op een milde en natuurlijke manier van je pigmentvlekken af
Pigmentvlekken worden niet voor niets ouderdomsvlekken genoemd: meer nog dan rimpels laten vlekken je er ouder oud zien. Het aanpakken van pigmentvlekken is een hot topic: er is een behoorlijk aanbod aan producten die deze vlekken te lijf gaan. Niet elk middel is helaas even mild voor de huid of effectief. Een natuurlijke manier om pigment te verminderen is een gouwe ouwe: al eeuwenlang wordt de wilde roos of rozenbottel gebruikt om haar huidverjongende en pigmentverminderde eigenschappen.
Herstel en vernieuwing van binnenuit
De wilde roos, rosa rubiginosa of beter bekend onder de naam rosa mosqueta is de bron van de olie die je gerust een huidwonder kunt noemen. De olie wordt gewonnen uit de zaadjes van de rozenbottel en heeft ongelooflijke anti-aging en huidverbeterende eigenschappen.
Rozenbottelolie bevat een hoge concentratie vitamine A. Vitamine A vertraagt de effecten van huidveroudering door het herstel van de huidcellen te versnellen, verbetert collageensynthese en zorgt er voor dat de elasticiteit van de huid verbetert. Het resultaat is een gladdere, stevigere en een jeugdiger uitziende huid. De zaadjes van rozenbottels zijn ook een bron van essentiële vetzuren (omega 3,6), vitamine E (aanpak vrije radicalen) en linoleic en linolenic zuren, belangrijke voeding voor de huid om huidschade zoals: striae, littekens, UV schade, hyperpigmentatie, ouderdomsvlekken en verbranding door zon te behandelen.
De werking
Rozenbottel olie werkt samen met je lichaam. Rozenbottel is zeer rijk aan linolzuur, kalium en transretinolzuur, een zeer actieve vorm van vitamine A. Deze olie verbetert de collageensynthese en de doorbloeding van haarvaten: Huid wordt zichtbaar gladder, bestaande pigmentvlekken worden lichter. Ondiepe rimpels kunnen zelfs verdwijnen!
De stoffen in de olie worden door je lichaam gebruikt om hormoonachtige stoffen te produceren. De eigenschappen en werking van de stof die je lichaam maakt door het gebruik van rozenbottelolie stimuleren de regeneratie van de huidcellen. Met andere woorden je celvernieuwing wordt van binnenuit gestimuleerd waardoor je huid er frisser en gladder uit ziet.
Dagelijks gebruik als dag- en nachtverzorging levert na ca. 1 maand al zichtbare resultaten! Het proberen waard dus voor de oudere door zon beschadigde huid.
Eerst zien dan Geloven?
Natuurlijk heb je al van alles geprobeerd en waarschijnlijk kapitalen aan middeltjes uitgegeven. Bij Miss Bio begrijpen we best dat je even wacht met de aanschaf van een iets nieuws totdat je zeker weet of het werkt en iets voor je is. Aangezien we een behoorlijk assortiment aan pure biologische plantaardige olie hebben geven we via het Olie Test Panel op Facebook regelmatig een olie weg om serieus te testen. Bij 325 likes is bijvoorbeeld de rozenbottelolie te winnen. Kijk voor meer informatie op de fanpagina van missBio of op de contactpagina van Miss Bio.
De resultaten van alle proefkonijnen worden na ca. 2 maanden gebruik via de blog en Facebook van Miss Bio gepubliceerd.
Ben je uit het niets zo geworden als je nu bent?
We zijn eindelijk aangekomen in 2012, het jaar waar we al sinds de tijd van Jezus en Maria op hebben gewacht. Ja, maar toen was ik nog niet geboren dus heb ik alleen de tijd in dit leven gewacht. Dat zou je kunnen zeggen maar is dat waar? Ben je uit het niets zo geworden zoals je nu bent, of zou je een aantal keren het over hebben mogen doen?
Dat is fijn als je een leven hebt geleid waarin je iets helemaal niet goed gedaan hebt of aan het einde van je leven hebt bedacht dat je de zaken in je leven toch beter of anders had kunnen doen. Je hebt iedere keer een keuze om wederom hierop deze planeet te komen en weer te mogen leren ontwikkelen en wijs worden. En iedere keer begeleiden een team van geleide gidsen en engelen jou op jouw speciale weg die je in ieder leven gaat en ieder laven staan ze aan je zijde de gidsen en engelen die jou beloofd hebben te helpen.
Op dit moment is het druk op aarde, er zijn nog nooit zoveel mensen op de aarde geweest als nu, zoveel zullen er ook nooit weer op aarde te zien zijn. De aarde is overbevolkt, we zijn met ons allen gekomen om de aarde, en het universum in dit stukje van het quadrant te helpen met de overgang naar een diepere en hogere dimensie. Het is een heerlijke tijd om hier op aarde te mogen zijn met alle veranderingen en ook alle moeilijkheden die het met zich meebrengt.
Weten jullie nog de blog van vorig jaar? Als Zielen hun reis op aarde beginnen? Afgelopen jaar heb ik een aantal keren mogen vertellen over de keuzes van zielen, je komt als ziel op aarde en je kiest voor bepaalde omstandigheden waar je van wilt leren. Ook al lijkt het nog zo moeilijk dat iemand voor een bepaalde les kiest: jij bent met al wat er in jouw leven gebeurt verantwoordelijk voor je eigen leven op elke leeftijd van jouw bestaan op aarde.
En jij kiest je ouders en jij bent verantwoordelijk als ze het door jou gekozen uitvoering van hun ouderschap uitvoeren, of dat nu in de ogen van instanties of andere volwassenen slecht of goed is. Wat je nog meer kiest is wanneer je geboren wordt, waar je geboren wordt en waar je opgroeit want dat kan anders zijn dan de plek waar je op de aarde bent gekomen.
Vaak spreek ik moeders die zich ontzettend schuldig voelen als ze gaan scheiden en hun kinderen nog heel jong zijn. Maar dat jonge kind heeft ervoor gekozen om bij deze vader en moeder geboren te worden en in zijn/haar jonge leven dit te ondergaan. Dan krijg ik de vraag of het kind in de hoorn van Afrika dan ook gekozen heeft om daar met vliegen en hongersnood dood te gaan, wat denk je zelf? Dat dit kind niet bewust daarvoor gekozen heeft? Dat er in de hemel een groepje zielen zijn die alleen maar voor de lichamen bedoeld zijn die niet zolang te leven hebben? Of zoals Jozef Rulof het ook wel aangaf uit de diepste spelonken komen en dan als eerste in donker Afrika mocht worden geboren te worden? Of dat je dan als gehandicapt bent dan zou je een eerder leven als moordenaar of als zeer slecht persoon hebben gehad. Dit is absoluut niet waar!
Ik kom regelmatig gehandicapte mensen tegen, lichamelijk en geestelijke handicaps soms het een soms het ander of allebei, mensen met een vermogen op baby niveau ( volgens de geleerden, maar ondertussen wel verliefd kunnen worden ). Als je nadenkt, zouden dat geen zeer gevorderde zielen kunnen zijn die op dit niveau kunnen leven in het bestaan op aarde? Bijzondere mensen, je kiest voor jouw beperking in je leven om zo je kansen op succes in je bestaan te vergroten. Het is als een gereedschap wat je elke dag gebruikt om de lessen te leren wijzer te worden en daarmee jezelf en de mensheid te helpen om verder te gaan in het bestaan op aarde.
We zijn nu met 7 of 9 miljard mensen op aarde, bijna niet te tellen heel veel, en moeder aarde heeft elke dag de kracht om ons te dragen, vader hemel geeft ons elke dag energie en samen zorgen ze als goede ouders ervoor om ons te laten leren wat we nodig zijn, we leren niet doordat we luisteren dat een sloot nat is als je er in springt. Pas wanneer je nat uit de sloot klimt besef je dat het nat en koud is en staat moeder aarde en vader hemel op de kant om ons te koesteren en te verwarmen. Wij als mensheid staan op de rand van de sloot en we denken dat we over het water naar de overkant kunnen lopen, vroeger was er ook een mens die dat deed dus kunnen wij dat nu ook!………
Note van de Alternatieve Kadobon:
Dit is een deel van een blog van Klaske Goedhart van Lumeria. Spreekt de manier waarop Klaske tegen dit soort onderwerpen aankijkt je aan, inspireert het je, verlicht het je? Lees dan meer in haar blogs.
Laatst coachte ik een pittige, soms felle, jonge vrouw. Laten we haar Marijke noemen. Ze werkt met kinderen, die uit huis geplaatst zijn. Ze komt bij me, omdat ze wil kijken hoe het zit, dat ze soms zo enorm geïrriteerd kan raken door bepaald gedrag van kinderen. Zeuren en aandacht vragen, woedend wordt ze daar van. Zo erg, dat ze er zelf van schrikt.
We beginnen met een diepteinterview om te achterhalen welk van de 9 enneagramtypes ze is. Het blijkt, dat ze iemand is, die heel lang binnenhoudt wat ze vindt en voelt, totdat…..
De keer daarop doen we een Helende Reis, dat is een reis naar binnen, waarbij je werkt met je emoties en herinneringen. Marijke komt uit bij een herinnering op de basisschool: ze moesten een gedichtje maken. Ze leverde een versje in, dat ze van haar oudere broer had geleerd. Onschuldig als ze was, had ze niet begrepen, dat het gedichtje een beetje schuin was. De meester werd woedend, ze werd voor de klas te schande gezet en dat deed haar vader thuis nog eens dunnetjes over. Ze begreep er helemaal niets van, ze had toch alleen maar iets leuks gedaan? Ze trok toen de conclusie, op een onbewust niveau: “Ik moet altijd op mijn hoede zijn, want zelfs iets grappigs kan verkeerd uitpakken. En ik mag vooral geen aandacht trekken…!“
Dat gebeurt vaker dan je denkt; op een gegeven moment gebeurt er iets in jonge jaren. Je interpreteert die situatie op jouw manier. Je trekt een conclusie, die op dat moment helemaal bij je past, heel onbewust. Bijvoorbeeld: “Ik moet er onvoorwaardelijk zijn voor anderen” of “Mijn emoties doen er niet toe” of “Ik ben niet belangrijk”.
De impact van zo’n conclusie is gigantisch. Door er alleen maar over te praten en denken, kun je daar nooit achterkomen. Alleen via je emoties kun je bij die speciale herinnering komen. En dat gebeurt in een Helende Reis. Ik heb al heel wat beperkende overtuigingen langs zien komen. Je kunt er maar geen vinger achter krijgen, hoe het komt, dat je bijvoorbeeld steeds weer niet voor jezelf op kunt komen. Of dat je geen nee kunt zeggen. In een Helende Reis zetten we die beperkende overtuigingen om in gezonde overtuigingen. Dat gebeurt op een rustige, eerlijke manier, niemand krijgt de schuld. Je ziet in hoe je jezelf toen vast hebt gezet en daar ben je nu eindelijk vrij van.
Marijke vindt nu de rust in zich zelf en kijkt veel milder naar de kinderen op haar werk en vooral naar zichzelf. Geweldig resultaat!
Eerder verschenen ervaringsverhalen:
- Waarom is Eva jaloers op de collega’s van haar nieuwe vriend?
Meer ervaringsverhalen vind je in haar boek ‘Geluk op je pad’
Dit boek is uitgekomen in 2010 en uitgegeven bij Boekscout. Margot beschrijft 20 verhalenen over mensen van jong tot oud die bij haar in de praktijk zijn geweest. Er staan 20 prachtige en ontroerende verhalen in, waarin je leest dat vaak schijnbaar kleine dingen, op het oog onbelangrijke ervaringen, een grote impact hebben op je manier van zijn. Dat je toen overtuigingen en patronen ontwikkelde, die nu je weg naar geluk kunnen blokkeren. Mensen weten vaak niet waar ze met hun emoties naartoe kunnen of denken dat hun problemen er niet toe doen, of dat ze er maar mee moeten leven. Dit boek is een prachtige illustratie dat er wel degelijk mogelijkheden zijn om je problemen aan te pakken. Het zou mooi zijn als deze verhalen herkenning geven en de weg openen voor heling. Laat de ontroerende verhalen voor zich spreken. Het boek is onder andere te bestellen bij Margot de Hoest zelf en kost € 12,95.
Voor contact met en informatie over Margot klik hier; Margot de Hoest, Atelier Zonnewende.
Eva bezoekt mij, Margot Hoest, in mijn praktijk voor Journeytherapie (de Helende Reis). Eva woont in mijn buurt. Ik kom haar zo nu en dan tegen. Ze is jaren geleden gescheiden en heeft haar kinderen alleen opgevoed. Ze heeft een drukke baan. En nu vertelt ze, dat ze binnenkort gaat samenwonen.
Ze is helemaal gelukkig. Na een week belt ze of ze een Helende Reis kan doen bij me. Ze had nooit gedacht, dat ze daar nog eens behoefte aan zou hebben. Nu is er iets van vroeger, waar ze tegenaan loopt: jaloezie. Vroegere relaties, vrouwelijke collega’s van haar vriend, ze wordt daar zó nerveus van. Ze hoopt op helderheid daarover vóórdat haar vriend bij haar komt wonen. En dat is volgende week al. Een afspraak is snel gemaakt. En daar zit Eva dan bij mij in de stoel. In haar Journey komt naar voren, dat haar ex-man altijd erg gecharmeerd was van andere vrouwen. Dat voelde als geen respect voor haar. Maar ach, ze schoof het van zich af, jong als ze was en optimistisch. Als kind al speelden ze samen en ze werd beschouwd als dochter des huizes. Het ligt dus in de lijn dat ze met P. trouwt. Eigenlijk geen discussie mogelijk.
Nu is ze boos daarover op zichzelf, dat ze alles heeft laten gebeuren. Diep van binnen voelt ze, dat ze er toen van overtuigd was, dat ze anders over zou schieten. Vergeleken bij haar jongere zus voelde ze zich altijd een grijze muis. Die stal de show, was een leuke, knappe meid en haar eigenlijk de baas. Eva voelde zich altijd verantwoordelijk voor alles en was veel volgzamer. Ik nodig haar uit alles helemaal te voelen. Ze beleeft het alsof er met haar gesold wordt, als een bal die alle kanten opschiet… vernedering voelt ze … wanhoop… verdriet.. Ze gaat dwars door de verschillende emoties heen. En ten slotte komt ze uit bij haar blijheid, vrijheid, kracht, die ook in haar zit. Heerlijk, dát geeft ontspanning! Even later, tijdens het “kampvuurgesprek” kan ze zichzelf helemaal vergeven. Ze vraagt zelfs vergeving aan haar ex: dat ze met hem trouwde zonder er helemaal voor hem te zijn, toen. Dat noem ik echt verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gedrag. Zo mooi om te zien, dat die grote wijsheid, die in ieder mens zit, haar precies ingeeft wat nodig is om te doen in deze Reis.
Margot is zo blij voor Eva, dat ze zich zelf de mogelijkheid heeft gegeven af te rekenen met alle gevoelens van toen. Vol zelfvertrouwen ziet ze de komende week tegemoet.
Meer ervaringsverhalen vind je in haar boek ‘Geluk op je pad’
Dit boek is uitgekomen in 2010 en uitgegeven bij Boekscout. Margot beschrijft 20 verhalenen over mensen van jong tot oud die bij haar in de praktijk zijn geweest. Er staan 20 prachtige en ontroerende verhalen in, waarin je leest dat vaak schijnbaar kleine dingen, op het oog onbelangrijke ervaringen, een grote impact hebben op je manier van zijn. Dat je toen overtuigingen en patronen ontwikkelde, die nu je weg naar geluk kunnen blokkeren. Mensen weten vaak niet waar ze met hun emoties naartoe kunnen of denken dat hun problemen er niet toe doen, of dat ze er maar mee moeten leven. Dit boek is een prachtige illustratie dat er wel degelijk mogelijkheden zijn om je problemen aan te pakken. Het zou mooi zijn als deze verhalen herkenning geven en de weg openen voor heling. Laat de ontroerende verhalen voor zich spreken. Het boek is onder andere te bestellen bij Margot de Hoest zelf en kost € 12,95.
Voor contact met en informatie over Margot klik hier; Margot de Hoest, Atelier Zonnewende.
Durf jij het leven te leven wat jij wilt?
Wat houdt jou tegen om het leven ten volle te leven? Welke transparante overtuigingen heb jij die je ervan weerhouden volmaakt gelukkig te zijn?
Is het je behoefte aan zekerheid in de vorm van geld, een vaste baan, een huwelijk, een pensioenopbouw of een hypotheek?
Je ziet dat al deze zekerheden momenteel voor bijna iedereen ‘trillen op hun grondvesten’. Omdat het allemaal schijnzekerheden zijn. Geld is niets meer dan de materialisatie van pure energie. Wat vind jij jezelf waard? Welke waarde (in geld) schrijf jij jezelf toe? Het is een ruilmiddel om er dingen mee te doen die jij wilt doen. Verder geeft het je geen enkele zekerheid, want je kunt het zomaar ineens ook weer kwijt zijn. Een vaste baan biedt tegenwoordig geen enkele zekerheid meer, want iedereen kan namelijk gewoon zijn baan verliezen door ontslag of faillissement. Een hypotheek was vroeger een leuk spaarpotje voor mensen, maar de huizenprijzen kelderen behoorlijk, dus die investering was eigenlijk ook maar gewoon een luchtkasteel. Het instituut huwelijk. Vroeger had het zijn functie als een 2-mans BV-tje was het een soort ‘sociale voorziening’ voor jezelf, je partner en jullie oude dag. De man zorgde voor het inkomen en de vrouw zorgde voor de kinderen en later zorgden ze voor elkaar en hoopten ze dat de kinderen ook nog iets terug wilden doen.
Tegenwoordig zijn vrouwen veel zelfstandiger, ze hebben meestal gewoon een baan, mannen helpen mee in het huishouden, de kinderopvang is goed geregeld, dus ja, dan hoef je niet persé bij elkaar te blijven als het allemaal niet zo lekker loopt in de relatie. De helft van de huwelijken eindigt dan ook in een echtscheiding. En die pensioenfondsen schijnen vaak niet eens meer uit te kunnen keren of maar een gedeelte. Heb je daarvoor heel je leven gespaard?!
Zo ook met allerlei verzekeringen die je hebt afgesloten, als je eens iets hebt, blijkt het net niet onder de vergoedingen te vallen, had je maar de kleine lettertjes moeten lezen….! Eigenlijk geeft niets meer echt zekerheid tegenwoordig, het instituut huwelijk niet, de hypotheek geeft je behoorlijk wat kopzorgen, je baan moet je iedere maand maar afwachten of je mag blijven of niet en ga zo maar door, je kunt er zelf ook nog wel wat bedenken? Het klimaat is zelfs niet meer zeker, stel dat de boel hier onderloopt en we moeten allemaal een paar honderd kilometertjes opschuiven, dan zijn we toch alles kwijt en moeten we ons hele leven weer opnieuw gaan opbouwen? De enige zekerheid die je hebt in dit leven is de wetenschap dat je ooit dood gaat. Verder is helemaal niets zeker. Het zijn allemaal schijnzekerheden.
Waarom geniet je dan niet gewoon van wat iedere dag je brengt? Doe de dingen waar je blij en gelukkig van wordt. En natuurlijk zul je daar wat geld voor nodig hebben om dat te kunnen bekostigen, dus zul je moeten werken, maar dat geeft toch helemaal niet? Ik zeg alleen dat je zoveel mogelijk dingen (ook werk) moet doen die je met plezier doet. Pot je geld niet op voor ‘onzekere tijden’, dat is een negatieve gedachte, want dan ga je er al van uit dat die gaan komen. Als de banken ‘ontploffen’ hebben we ook onze spaarcentjes niet meer. Doe de dingen waar je altijd al van droomde.
En vertrouw er op dat alles gebeurt, zoals het moet gebeuren en op het juiste moment.
Veel mensen laten zich ook weerhouden om de dingen te doen die ze willen doen, doordat ze bang zijn wat een ander ervan vindt. Daar hebben we het al eerder over gehad. Wat een ander vindt zegt alleen iets over die ander. En zoveel mensen als er zijn, zoveel verschillende meningen zullen er zijn. Het gaat erom wat JIJ ervan vindt. Hoe voel jij je erbij? Voelt het goed voor jou? Dogmatiek is inmiddels ook flink achterhaald. Dat was al flink aan de gang, maar alleen nog maar versterkt door al die misstanden die aan het licht zijn gekomen binnen de Katholieke Kerk. Eigenlijk is het niet meer van deze tijd. Dogmatiek is in het leven geroepen vroeger door de kerk om het volk te kunnen regeren. Boete en schuld, daar waren mensen zo bang voor dat ze zich wel 2 keer bedachten om dingen te doen die niet door de beugel konden (welke beugel eigenlijk en wie heeft die beugel bedacht?) De kerk regeerde via dogmatiek. Zij wisten wel hoe wij ons leven moesten inrichten. En wij leefden er ook braaf naar. En wat deden ze zelf? En wat vind jij daar dan van? Ook jij hebt een mening over anderen.
En dat is ook helemaal niet erg. Zolang je anderen maar niet gaat veroordelen over de dingen die hij of zij doet.
Leven en laten leven, lieve mensen. En zolang je er een ander geen schade mee berokkent………Leef je leven ten volle!
Maak die verre reis. Begin voor jezelf als ZZP-er of ZMP-er, wat jij wilt. Zeg je baan op als je er doodongelukkig van wordt en zoek wat anders. Neem geen kinderen als jij er niets voor voelt. Neem er 10 als je daar wel wat voor voelt.Koop een knalroze auto als je dat mooi vindt. Dos je flamboyant uit als je dat leuk vindt. Beperk je niet tot één levenspartner als je dat niet kunt of wilt, maar alleen maar omdat men vindt dat het zo hoort. ‘Men’ zijn toch jij en ik onder andere? Doe die cursus of die sport, die zo leuk is, maar véél te duur. Dans in de regen op blote voeten……zonder muts en sjaal!!
Realiseer je je dat je meestal spijt hebt van de dingen die je niet gedaan hebt
en veel minder van de dingen die je wel gedaan hebt.
Het leven is een feest wat gevierd mag worden. Vraag jezelf gewoon eens af waarom jij jezelf dan zoveel beperkingen oplegt? Wees gelukkig! Leef je leven vanuit je hart. Vol passie. Vol liefde. Vol mededogen……want ook de ander mag leven vanuit zijn of haar hart.
